بخشي از يک شعر عربي در مدح حضرت فاطمه زهرا (س)


   شَعَّت فلا الشمسُ تَحكيها ولا القمرُ ... زَهراءُ مِن نورها الأكوانُ تَزدَهِرُ

   بنتُ الخلود لَهَا الأجيالُ خاشِعَةٌ ............ امُّ الزَّمانِ إليها تَنتَمِي العُصُرُ

   روحُ الحياةِ فَلَولا لُطفُ عُنصُرِها ............ لم تأتَلِف بَينَنَا الأرواحُ والصُّوَرُ

    سَمَت عَنِ الأُفقِ ، لا روحٌ ولا مَلَكٌ ....... وفاقتِ الأرضَ ، لاجِنٌّ ولا بَشَرُ




ترجمه اين ابيات :

1.    آنچنان درخشيد كه نه خورشيد و نه ماه نمى تواند از درخشش او تقليد کنند، زهراء كه جهان از نور او مى درخشد
2.    دختر جاودانگي است که همه نسل ها در مقابلش فروتنى مى كنند، مادر زمانه كه روزگاران به او منسوبند.
3.    روح زندگى، كه اگر لطافت عنصر او نبود ارواح و صورت هاي ما به هم نمى پيوست.(روح ها از جسم ها جدا مي شدند و احساس تناسب و الفت نمي کردند)
4.    از افق برتر بود در حالى كه نه روح بود و نه فرشته و از زمين برتر و فراتر رفت در حالى كه نه از جنّ بود و نه بشر!


شاعر :

سيد محمد جمال هاشمي گلپايگاني  (فرزند عارف بزرگ آية الله سيد جمال الدين هاشمي گلپايگاني)



کلیدواژه های این مطلب : السیده الزهراء سلام الله علیها السيدة الزهراء سلام الله عليها فاطمة الزهراء حضرت فاطمه الزهرا فاطمه الزهراء فاطمه ی زهرا قصیده قصيدة شعر ابیات أبيات شعرية سيد محمد جمال الهاشمي الکلبايکاني اللسيد محمدجمال هاشمي هاشمی کلبایکانی کلبايکاني الکلبایکانی الکلبايکاني آیت الله آيت الله آية الله اله